چو بشنوم زِ لبت حرفِ عاشقی؟
جانم!
رها زِ پیله شوم، پر به عرش افشانم
تویی که نورِ تو تابد به قلبِ تاریکم
تویی عزیزترین، ماهِ مهرنزدیکم