گرچه کس را نیست آگاهی زِ فرداهایِ دور پرزند. پروانه‌یِ امید در دنیایِ نور

بذرِ شادی را همین امروز در این خاک کار تا که فردا. گل برویاند برایت در بهار

ما نمی‌دانیم، اما قلب‌مان لبریزِ از اوست عشق، راهِ. صبح را پیدا کند، ای یار و دوست