پروانه شدم، سوختن آرامشم شد

خاکسترِ من، منطقِ بی‌آسایشم شد

چادر به سرم، سنگین و لبریزِ شکایت

در چشمِ پدر سایه‌یِ تلخِ یک قضاوت

خاموش‌ترین فریادِ من این دردِ من بود

این سکوتِ من، برنده‌تر از صد سخن بود